Wędrówka…

Przebyłeś, Wędrowcze
pustynię szeroką jak kraje
nie metaforyczną
lecz taką, co wysusza ciało

Przeżyłeś, Wędrowcze
swego ciała katusze
swego umysłu kuszące wizje
nie upadłeś, ni też uległeś

Głodnyś, Wędrowcze
ciało twe starcze
pożera samo siebie
aby umysł mógł żyć

Spragnionyś, Wędrowcze
język niczym kołek z drewna
próbuje udusić
jak rodzony brat morderca

Dotarłeś, Wędrowcze
wiedziony nadzieją
do kresu swej podróży
do świątyni pana Boga swego

Umrzesz, Wędrowcze
karmiony pustymi słowami
pojony czczymi ideałami
nie doczekawszy fizycznej strawy

A kości twoje
jak miliony innych
bieleć będą
na dziedzińcu pustej wiary