Wierzysz?

Czy wierzysz?
Legiony butami niszczą życie
Ołowiem niosą pokój
Wierzę

Czy wierzysz?
Łaska i miłość boża
Kroplami spływa do warg
Nie wierzę

Czy wierzysz?
Widmo głodu zagląda milionom w oczy
Powodując bezgłośny płacz
Wierzę

Czy wierzysz?
Budując pomnik wiary
Dając przykład miłością
Nie wierzę

Czy wierzysz?
Łzy żalu i zapomnienia
Odrzuconego dziecka Matki
Wierzę

Czy wierzysz?
Miłość, która leczy
Miłość, która koi
Nie wierzę

Czy wierzysz?
Czy żyjesz?
Czy pragniesz?
Czy umierasz?

Nie wierzę.
Żyję.
Pragnę.
Umieram.

Kocham…
Kocham?
—

Rano

A gdy przyjdzie rano
I zacznie szeptać do ucha
Kocham!

Zamknij oczy
Wsłuchaj się bezgłośnie
Kocham.

Dotknij ręką serca
Opuszkami palców poczuj
Kocham…

Ustami usta muśnij
Posmakuj prawdy
Kocham?

Otwórz oczy
Przywyknij do światła
Chcę kochać!

Stań sobie daleko
Popatrz na małą postać
Chcę kochać.

Zobacz co jest wokół
To co blisko
Chcę kochać…

Przytul mniej ważnych
Ale bliższych
Chcę kochać?
—

Kropla…

Samotna kropla
Rozpoczyna podróż swojego życia
Bez widoków na przyszłość
Zmierza ku niewiadomej

Powiew wiatru
Potrafi zmienić linię
Którą podążamy na dół
Ku naszemu przeznaczeniu

Patrząc z dołu
Widzimy to
Co nieuchronnie zbliża się ku nam
Ale także to co przyjdzie potem

Samotna kropla
Ciągle opada
Nieświadoma zastępów
Zgotowanych przez siły natury

Nie jest sama
Miliony podążają jej śladem
A mimo to nie jest świadoma
Jest jedyna i unikalna

Pojedyncza kropla
Nie może stworzyć wiele
Wiele kropel
Może zrobić wszystko

Miliardy kropel
W połączeniu ze światłem
Które daje wszechmogące Słońce
Tworzy cud tęczy

Wzruszając swoim pięknem
Rodzi słonych braci
Którzy powstają
W oczach pełnych smutku
—

Kap kap kap…

Kap kap kap
To woda i jej muzyka
W tej nocnej ciszy

Ale i tak nie zagłuszy
Wodospadu myśli
Tak pozbawionego rytmu

Pomimo oczu
Szeroko otwartych
Łagodna ciemność

Nie sięga po nie
Kojącymi dłońmi
Milcząc cicho ‘ufaj mi’

To czas lituje się
Gdy w końcu powieki
Oddzielą od rzeczywistości
—

Kolejny raz…

I kolejny raz
Słuchał muzyki tłumu
W zaciszu swojego serca

A wiatrem
Rządził los

Po raz kolejny
Tylko ciszę zobaczył
W zimnych rękach

A losem
Rządził wiatr

Kolejnym razem
Czuł swoje własne słowa
Dane Ci w ofierze

A słowem
Rządził przypadek

Ostatniego razu
Krzyczał bez głosu
Do sufitu cierpliwego

A przypadkiem
Rządziły słowa

Nigdy więcej
Nie otworzył już oczu
Postacią płonących

A życiem
Rządziła przepaść

A między
Ścianami pustki
Schody pionowe

I człowiek
‘Podniosłem cień’
—

Przeszłość…

Znalazłem gwiazdę
Tak bliską mi
Tak swoją i piękną
I uśmiechniętą

Ironią losu
Nazwę fakt
Że to ja spadłem
Tracąc ją z widoku

Mówisz że się zmieniłaś
Nie patrząc w oczy
A ja cichnę nadzieją
Że to dzięki mnie
—

Kolor…

I znowu w domu
Te smutne ściany
Które tyle widziały
Milczeniem witają

‘Nie było Cię
Wiele miesięcy
A teraz wróciłeś
Ciszą zdrapując farbę’

Jasna strona księżyca
Nocą oświetla pokój
Niewielu widziało
Jego ciemną część

A kolory mniej żywe
Wyblakły nieobecnością
Ciemnieją tylko wtedy
Gdy poduszka wilgotnieje

Ściana przynajmniej nie bije
Zamyka za to
W pomieszczeniu z drzwiami
A jednak zamyka

Ta postać w kącie
Którą widzi się
Krańcem oka
Staje się nieznośna

Odejdź, chcę zostać sam
Nienawidzę Twojego imienia
‘Samotność’…
Nienawidzę!
—

Namárië

Chodźmy biegiem
Choćby teraz
Pochłaniać ciałami
Zieloność łąki

By Ci pokazać
Jak bardzo Cię kocham
Przejdę kilometry
Wydeptanych ścieżek

Tylko po to
By ułożyły się
W Twoje imię
Żyjące trawą

Dopóki nie spadnie
Pierwszy wiosenny deszcz
Dopóty Twój pomnik
Będzie Naturą

Po co nam inni
Niepotrzebne zasady
Teatralna gra
Wielkiego Miasta

Po co nam światła
Mamy gwiazdy i księżyc
One mają własny zapach
Wieczornej rosy

Gdy wyglądasz zza okna
I patrzysz na niebo
Spójrz tam
Gdzie nikt nie zagląda

Namárië - Żegnaj
No in elenath hîlar nan hâd gîn
Niech wszystkie gwiazdy
Oświetlają Twoją drogę
—

Przyniosłaś mi…

Przyniosłaś mi smutek
Z kolorem swoich oczu

Ich kształtem
Objęłaś moją duszę

Ta łza
Co policzkiem spływa

Zbiera wszystko to
Co złe się zgromadziło

Pozwól mi to zabrać
Pocałunkiem podczas snu

Pozwól mi Cię objąć
Ukoić Cię do snu

Szepcząc słowa
Słucham serca

A policzkiem
Pochłaniam ciepło

Tak dużo
Ile tylko się da

Przytulony
Do granic szczęścia

Wędrówka…

Przebyłeś, Wędrowcze
pustynię szeroką jak kraje
nie metaforyczną
lecz taką, co wysusza ciało

Przeżyłeś, Wędrowcze
swego ciała katusze
swego umysłu kuszące wizje
nie upadłeś, ni też uległeś

Głodnyś, Wędrowcze
ciało twe starcze
pożera samo siebie
aby umysł mógł żyć

Spragnionyś, Wędrowcze
język niczym kołek z drewna
próbuje udusić
jak rodzony brat morderca

Dotarłeś, Wędrowcze
wiedziony nadzieją
do kresu swej podróży
do świątyni pana Boga swego

Umrzesz, Wędrowcze
karmiony pustymi słowami
pojony czczymi ideałami
nie doczekawszy fizycznej strawy

A kości twoje
jak miliony innych
bieleć będą
na dziedzińcu pustej wiary